جستجوي پيشرفتهبرو جستجو
پیوندها ÏÑÎæÇÓÊ ÇÔÊÑǘارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
تاریخ 1396/04/26 - روزنامه سراسري صبح ايران (دوشنبه) نسخه شماره 5602

 چرا ميمون‌ها نمي‌توانند صحبت کنند؟ 

 
دانشمندان به بررسي مجراي آوايي ميمون‌ها و دليل عدم صحبت کردن اين حيوانات پرداختند.

به گزارش ايسنا و به نقل از ساينس آلرت، ميمون‌ها مانند ما انسان‌ها نخستي‌سانان يا نخستي‌هاي اجتماعي، هوشمند و غير آرام هستند.

"ميمون‌هاي ماکاک رزوس" فرياد زده، صداهاي زمزمه مانند از خود در آورده، گريه و زاري کرده و جيغ مي‌زنند.

"ماکاک‌هاي" نوزاد صداهايي را از خود در مي‌آورند که اصطلاحا" gecker "نام دارد.

"ميمون رزوس" يا "ماکاک رزوس" يکي از انواع ميمون‌ها است که در جنوب، شرق و جنوب شرقي آسيا زندگي مي‌کند. "رزوس" به جهت نگهداري آسان در اسارت و استفاده گسترده در باغ وحش‌ها، آزمايشگاه‌ها و به عنوان حيوان خانگي از شناخته‌ شده‌ترين انواع ميمون است.

با وجود تمامي صداهايي که اين موجودات از خود در مي‌آورند، هيچ يک از نخستي‌سانان حتي شامپانزه‌ها و بونوبوها يا شامپانزه‌هاي کوتوله که شباهت زيادي به ما دارند نيز نمي‌توانند صداهاي واضح و صدايي را که ما به عنوان گفتار از آن استفاده مي‌کنيم ايجاد کنند.

دانشمندان تصريح کردند که دو نکته احتمالي وجود دارد: يکي اينکه مغز در موجوداتي غير از انسان به گونه‌اي طراحي نشده که توانايي صحبت داشته باشند دوم اينکه ناي آنها به شکل نادرستي شکل گرفته است.

"فيليپ ليبرمن"، استاد برجسته علوم انسان شناسي و علوم شناختي و زباني در دانشگاه "براون"، چند سالي است که به دنبال بررسي اين موضوع است.

"ليبرمن" و همکارانش در آزمايشات پيشگامانه‌اي که در اواخر دهه 1960 و اوايل دهه 1970 بر روي "ماکاک‌هاي رزوس" انجام دادند، دريافتند که مشکل از حنجره ميمون‌ها است.

آنها نتيجه گرفتند که "ماکاک‌ها" فاقد مجراي صوتي "فوق چاکنايي"(فضايي که در انسان‌ها از دهان شروع شده و از قوس زبان به گلو پيوند مي خورد) کافي هستند.

چاکناي(glottis) دهانه يا مدخل ناي است که پرده‌هاي صوتي در آن قرار دارند. به تعريف زبان‌شناسي چاکناي، فاصله ميان پرده‌هاي صوتي است.

حتي اگر مغز يک ميمون داراي سيم کشي صحيحي براي صحبت کردن باشد، مجراي صوتي ميمون به سادگي نمي‌تواند صداهاي کافي براي صحبت کردن را توليد کند.

پروفسور "تکامسه فيچ"،استاد زيست شناسي شناختي در دانشگاه "وين"، اظهار کرد: در ميان کارشناسان در زمينه تکامل گفتار، اين ايده رايج بوده اما فراگير نيست. اما در بين زيست شناسان، انسان شناسان و روانشناسان، بسيار فراگير بوده و هنوز هم وجود دارد.

به تازگي، اين مسئله که "چرا ميمون‌ها نمي توانند صحبت کنند" در ميان دانشمندان به يک بحث جدي تبديل شده است.

در ماه دسامبر، "فيچ" و همکارانش مقاله‌اي را در زمينه پيشرفت‌هاي علمي منتشر کردند که با اين عنوان مطرح شد: "مجراي صوتي ميمون‌ها آماده صحبت کردن است."

پس از آن "ليبرمن" مقاله‌اي را در همان مجله منتشر کرد و پاسخ "فيچ" و همکارانش را داد.

"ليبرمن" در پژوهش خود که در سال 1969 به چاپ رسيده مي گويد: "ما پژوهش خود را با يک "ماکاک رزوس" آغاز کرده و شروع به بررسي محدوديت‌هاي آناتوميک اين حيوان کرديم. محققان يک نمونه گچي از حنجره ميمون "ماکاک" که به طور طبيعي جان خود را از دست داده بود را ساختند.

محققان کار خود را با يک ميمون زنده اما آرام شروع کرده و زبان حيوان را دستکاري کردند و موقعيت‌هايي که مي‌توانست بوجود آورد را ثبت کردند. آنها با استفاده از اين اطلاعات، محدوده صداي گفتاري ميمون را برآورد کردند.

محدوده گفتار اين حيوان بسيار کوچکتر از يک انسان بود و اين پژوهش نشان داد که يک "ماکاک" نمي‌تواند حروف صدادار مانند E کشيده و طولاني که در اکثر زبان‌ها رايج است را توليد کند.

محققان اين کار را با گرفتن فيلم‌هاي اشعه ايکس از نوزاد انسان انجام دادند که زبانشان در هنگام تولد شبيه به ميمون‌ها بوده اما در زمان رشد به سمت گلو حرکت مي‌کند.

علاوه بر اين، "ليبرمن" معتقد است که مجراهاي صوتي "ناندرتال" نيز شبيه به نوزاد انسان است. "ليبرمن" اظهار کرد، محدوده صحبت "ناندرتال‌ها" محدود بوده و آنها نمي‌توانستند به وضوح يک فرد بالغ صحبت کنند.

از سال 1980 "ليبرمن" بر مغز نخستي سانان تمرکز کرده و در اوايل سال 1968، پژوهش او نشان داد که مغز نخستي سانان غير از انسان توانايي برقراري ارتباط کلامي پيچيده را ندارد.

در دسامبر 2016، گروهي از زيست شناسان شناختي و انسان شناسان، تحقيقات "ليبرمن" در زمينه "ماکاک" را با استفاده از تکنيک‌هاي پيشرفته تکرار کردند.

در ميان نويسندگان اين مطالعه، "فيچ" دانشجوي فارغ التحصيل "ليبرمن" بود. تفاوت کليدي در کار اخير اين بود که "فيچ" و همکارانش فيلم‌هايي اشعه ايکس از "ماکاک‌هاي" زنده را در هنگام ايجاد سر و صدا و يا جويدن از آنها گرفتند.

"بارت د بوئر"، نويسنده تحقيق سال 2016 و متخصص تکامل گويش در دانشگاه "وريج" در بروکسل، گفت: ما از تحقيق جديد اطلاعات بسيار بيشتري نسبت به نمونه‌هاي گچ يا سيليکوني که در دهه قبل انجام شده بود، به دست آورديم.

اين پژوهش نشان دهنده طيف وسيعي از صداهايي است که ميمون‌ها توانايي ايجاد آن را دارند.

اين محققان با استفاده از 99 تصوير راديولوژي از مجراهاي آوازي ماکاک رزوس، فضاي سه بعدي دهان و حنجره اين ميمون را شبيه سازي کردند.

محققان با تعيين ميزان جريان هوايي که در اين فضا وجود دارد، يک طيف فرضي از صداهاي گفتاري ايجاد کردند که ميمون‌ها مي‌توانند توليد کنند. آنها به اين نتيجه رسيدند که پتانسيل آوايي ماکاک‌ها، هشت برابر بيشتر از آن چيزي است که در سال 1969 تصور مي‌شد.

دانشمندان عبارت "آيا با من ازدواج خواهي کرد؟" را همانطور که توسط ميمون ماکاک ادا مي‌شود، توليد کردند.

اين کلمات عجيب و غريب بودند، اما نويسندگان ادعا مي‌کنند که به عنوان زبان انگليسي با لهجه خارجي کمي قابل درک است.(صدايي شبيه به صداي گولوم در "ارباب حلقه‌ها"که در زمان خفه شدن سعي داشت تا صحبت کند.)

بارت د بوئر اظهار کرد: اين بدان معناست که پيشتر محدوده گفتاري و کلماتي که اين حيوانات توانايي ايجاد آن را دارند دستکم گرفته شده است.

وي افزود: اگر ما واقعا مي‌خواهيم مباني گفتار را درک کنيم، بايد تحقيقات خود را بر روي تکامل شناخت متمرکز کنيم.

د بوئر گفت: واکنش به اين تحقيق در ميان کارشناساني که در حال بررسي تکامل گفتار هستند "واقعا مثبت و حمايت کننده بود." (به استثناي ليبرمن)

در اين سال‌ها، اين ايده که شناخت مهم تر از آناتومي آوازي است، در ميان متخصصان تکاملي در حال افزايش است.

در زمان انتشار مقاله در سال 2016، جان اسلينگ، زبان شناس در دانشگاه ويکتوريا کانادا که در اين پژوهش دخالتي نداشت، به مجله ساينس گفت: "اين پژوهش جديد قطعا نشان مي‌دهد که مجراي صوتي ماکاک ظرفيتي بيشتر از آنچه قبلا تصور مي‌شد را دارد.

آنا بارني، يک مهندس زيست پزشکي آکوستيک در دانشگاه ساوث همپتون در انگلستان که او نيز در اين تحقيق دخالتي نداشت، به نيويورک تايمز گفت که تحقيق جديد قانع کننده است اما پرسش‌هايي مانند عدم وجود حروف بي صدا در ماکاک‌ را مطرح مي‌کند. آنچه که آنها در اين پژوهش نشان داده اند اين است که ميمون‌ها قابليت اداي حروف صدادار را دارند، نه اينکه بتوانند صحبت کنند.

براي ليبرمن، پژوهش سال 2016، نه تنها جنبه تکذيب نداشت بلکه تاييد موارد پيشين بود. وي اظهار کرد : هيچ چيز جديدي در مقاله فيچ به جز يک سري از اشتباهات با قصد فريب دادن مردم وجود ندارد.

چيزي که واضح است اين است که ميمون‌ها هنوز نمي‌توانند صداي بلند E براي مثال در کلماتي مانند see و beet را ادا کنند.

آنها هنوز صوتي به صورت ee(اي) نداشته و به ندرت مي‌توانند اصواتي مانند oo(او) و aa(آ) را ادا کنند.

او مي‌گويد E کشيده داراي وضعيت خاصي در بين صداها بوده و در واقع، تحقيقات نشان مي‌دهد که ابعاد بدني يک فرد براساس صداي بلند(E) که مي‌تواند ادا کند محاسبه مي‌شود.

انسانها براي توليد E کشيده، زبان خود را به نحوي حرکت مي‌دهند که يک حفره بزرگ پشت حنجره ايجاد مي‌شود.

انجام اين کار حيوانات به علت صافي زبان آنها امکان پذير نيست و براي انجام اين کار بايد زبان آنها نصف شود که اين امر مطمئنا غير ممکن است.

بارت د بوئر خاطرنشان کرد که Eطولاني مختص انسان‌ها بوده و در گوشه اي از محيط آکوستيک حنجره انسان جاي مي‌گيرد و دليل اينکه ميمون‌ها نمي‌توانند اين صدا را ادا کنند، همين تفاوت است.هنوز هم بحث‌هايي بر سر چرايي اين موضوع وجود داشته و دانشمندان در حال بررسي براي رسيدن به يک نتيجه واحد و قطعي هستند.به رغم چندين دهه تحقيق و بررسي، توانايي صحبت کردن ميمون‌ها در هاله‌اي از ابهام باقي مانده است.

اين پژوهش در The Washington Post منتشر شده است.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
سياسي
خبر دانشگاه
دانستني ها
پزشكي
استانها
انرژي
اقتصادي
اجتماعي
هنري
ورزشي
آگهي
صفحه اصلی - شناسنامه آفرینش - آرشیو آفرینش - ارتباط با ما - درخواست اشتراک - پیوندها - جستجوی پیشرفته