جستجوي پيشرفتهبرو جستجو
پیوندها ÏÑÎæÇÓÊ ÇÔÊÑǘارتباط با ماآرشيوشناسنامهصفحه اصلي
تاریخ 1397/10/20 - روزنامه سراسري صبح ايران(پنجشنبه) نسخه شماره 6025

 سرمقاله 

خشونت؛ بيماري اين روزهاي جامعه ما!

زهرا کيان بخت

اين روزها فيلمي در فضاي مجازي دست به دست مي‌گردد كه مربوط به يكي از خبرسازترين اتفاقات روزهاي اخير است. اتفاقي كه حتي اگر به دليل ناخوشايند بودنش، بسياري از ما، هيچ تمايلي نداشته‌ايم كه فيلم مربوط به آن را ببينيم، دست‌كم خبرهاي مربوط به آن را -هر چند به صورت جزئي- در رسانه‌ها خوانده و شنيده‌ايم. خبر ضرب و شتم دختري نوجوان توسط پسري سيرجاني و با كمال تعجب، تهيه فيلم از اين درگيري و انتشار آن در اينستاگرام ضارب و جريانات بعدي.

بعد از منتشر شدن خبرهاي مربوط به اين اتفاق، با توجه به جزئيات مربوط به آن، برخي، فضاي مجازي و شبكه‌هاي اجتماعي را در جايگاه متهم رديف اول چنين اتفاقاتي نشاندند و اين شبكه‌ها را، عامل انحراف نوجوانان و رقم خوردن چنين حوادثي معرفي كردند. اما به نظر مي‌رسد وقوع چنين حوادثي در جامعه، نياز به واكاوي‌ها و دقت‌نظرهاي بيشتري دارد. يكي از ابعاد قابل بررسي در اين حادثه، استفاده ناصحيح نوجوانان از فضاي مجازي و به بار آمدن چنين تبعاتي است كه انتظار مي‌رود خانواده‎‌ها، رسانه‌ها و خصوصا مدرسه و كساني كه به نوعي با قشر نوجوان جامعه بيشتر در ارتباطند، در اين زمينه، وظيفه آگاهي‌بخشي به نوجوانان را بيش از هميشه به نحو احسن انجام دهند. البته به شرط آن كه اين آگاهي‌بخشي‌ها به گونه‌اي شعارگونه و كليشه‌اي نباشد كه بدتر، موجبات دلزدگي نوجوانان از چنين راهنمايي‌هايي را فراهم كند.

اما ريشه اصلي بروز چنين اتفاقاتي را بايد در جاي ديگري جست. آن جا كه در لايه‌هاي پنهان و آشكار جامعه، خشونت، هر روز، به شكلي و در لباسي، نمايان مي‌شود. نگاهي كوتاه و گذرا به آمار نزاعها و درگيري‌هاي روزانه در تهران و ساير استانها، ما را با اعداد و ارقامي مواجه مي‌كند كه به طور جدي، جاي تاسف و البته تامل دارد.

وقتي يك ناآرامي كوچك در سطح شهر، مي‌تواند حادثه‌اي اسفناك را رقم بزند كه به ساده‌ترين و كودكانه‌ترين دلايل، منجر به قتل و نظاير آن مي‌شود، از نسل بعد، كه هر روز و هر لحظه، شاهد رفتارهاي اين‌چنيني در جامعه است، چه انتظاري مي‌توان داشت؟

وقتي بزرگسالان جامعه ما با فرهنگ صلح و آشتي و مهارت كنترل خشم، تا اين اندازه بيگانه شده و از آن، فاصله گرفته اند، هيچ بعيد نيست خشونت، كتك‌كاري و ضرب و شتم، در ميان نوجوانان، نه امري منفور و ناپسند، بلكه رفتاري افتخارآميز تلقي شود، تا جايي كه بشود از آن فيلم گرفته و آن را در صفحات شبكه‌هاي مجازي به اشتراك گذاشت!

در جامعه ما كه اين روزها، آن قدر كه «پول‌زده» است، اخلاق‌مدار نيست، تعجبي ندارد اگر نوجوانان، كه تماشاگر اخلاقيات روبه افول و پايين بودن شگفت‌انگيز آستانه تحمل در ميان بزرگسالان هستند، خشونت، ديگر، امري مذموم نباشد. گاهاً شاهديم كه يك تنش كوچك و ناچيز، كار را به مشاجره بين يك مسئول و فرد مقابل كشانده، تا جايي كه حواشي مربوط به آن، تا مدتها در صدر اخبار رسانه‌ها قرار گرفته است. وقتي چنين مسائلي مي‌توانند به اندك زماني، موجب فحاشي، درگيري و خشونت در ميان بزرگسالاني شوند كه انتظار مي‌رود رفتار آنها، نه الگوي سايرين، بلكه در حد و اندازه‌هاي نرمالي كه انتظار مي‌رود، باشد، اينكه كودكان و نوجوانان ما از چنين رفتارهايي، متأثر شوند، چندان غريب نيست. خلاصه آن كه به نظر مي‌رسد امروز، خشونت، خشم و مشتقات آن، يكي از مهمترين و بارزترين بيماري‌هاي اجتماعي‌اي باشد كه جامعه ما را به گونه عميقي با خود درگير كرده است. در اين ميان، شايد مهمترين و موثرترين اقدام، اين باشد كه هر يك از ما، در هر جايگاهي كه قرار داريم، درجهت اعتلاي رفتاري خود، غلبه برخشم و پيدا كردن مهارت کنترل آن، قدمي برداريم!

zahrakianbakht@yahoo.com


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
سياسي
خبر دانشگاه
انرژي
پزشكي
اقتصادي
استانها
ورزشي
آگهي
صفحه اصلی - شناسنامه آفرینش - آرشیو آفرینش - ارتباط با ما - درخواست اشتراک - پیوندها - جستجوی پیشرفته