سقف کوتاه فوتبال ایران

اینکه فوتبال ایران سال‌هاست به فینال آسیا نرسیده، بحثی جداست، اما صادقانه باید گفت که جام ملت‌های آسیا دیگر برای هیچ تیم مدعی در این قاره، نهایت آرزو و دستاورد محسوب نمی‌شود. این حرف به معنای کم‌اهمیت دانستن مسابقات آسیایی نیست.
هر جام و هر رقابتی در جایگاه خودش ارزش و اعتبار دارد، اما مسئله اینجاست که باید بدانیم در چه شرایطی و با چه نگاهی به این مسابقات وارد می‌شویم. اینکه در جام جهانی با سه بازی و سه تساوی از مسابقات کنار برویم و بعد در یک برنامه تلویزیونی، رسیدن به فینال جام ملت‌ها به عنوان یک هدف بزرگ مطرح شود، نشان می‌دهد که تعریف ما از موفقیت نیاز به بازنگری دارد.
اگر ما در جام جهانی یک بازی را می‌باختیم و یک مساوی و یک برد می‌گرفتیم و با 4 امتیاز از گروه‌مان صعود می‌کردیم بهتر بود یا اینکه نبازیم و صعود نکنیم؟ تعریف ما از موفقیت کدام است؟
تکرار این سؤال ضروری است؛ هدف واقعی فوتبال ایران چیست؟ رسیدن به فینال جام ملت‌ها به خودی خود نمی‌تواند هدف نهایی تیم ملی در سال‌های پیش رو باشد. باید مشخص کنیم که چه چیزی قرار است از این مسیر به دست بیاوریم. اگر با همین تیم باتجربه و بازیکنان پا به سن گذاشته به جام ملت‌ها برویم و حتی قهرمان هم شویم، شاید این موفقیت بتواند برای مدتی مرهمی بر سال‌های بدون جام فوتبال ایران باشد، اما آیا تمام خواسته‌های ما را برآورده می‌کند؟
کاری به حرف‌های بیرانوند نداریم که می‌توان آن را از هر منظری دید و به آن پرداخت اما قول تلویحی دادن جلوی دوربین نکته بسیار مهمی است که نباید از آن به سادگی عبور کرد. ابعاد این حرف می‌تواند هر چیزی باشد غیر از آن تفکری که این موضوع را به راحتی عنوان می‌کند. اگر در جام ملت‌ها به هر دلیل حذف شدیم در آن صورت نباید از سطح توقع بالای افکار عمومی گِله یا اینکه از نداشته‌ها صحبت کنیم اما از همه اینها مهمتر سقف آرزوی فوتبال ماست.
رسیدن به فینال جام ملت‌ها اگر نتیجه یک مسیر درست و یک برنامه اصولی باشد، قطعاً اتفاقی ارزشمند است اما اگر قرار باشد فقط ضعف‌های موجود را برای مدتی پنهان کند، حتی قهرمانی هم نمی‌تواند ارزش واقعی خودش را داشته باشد.فوتبال ایران باید به جایی برسد که موفقیت فقط با نتیجه یک تورنمنت تعریف نشود. گاهی نرسیدن به فینال، اگر همراه با ساختن آینده و حرکت در مسیر درست باشد، می‌تواند ارزشمندتر از یک موفقیت کوتاه‌مدت باشد که هیچ چیزی برای سال‌های بعد باقی نمی‌گذارد.
بنابراین مسئله اصلی حرف بیرانوند نیست. مسئله این است که چرا در فوتبال ایران هنوز رسیدن به فینال آسیا، به جای اینکه یکی از مراحل یک مسیر بزرگ‌تر باشد، تبدیل به سقف رؤیاها شده است.