میراثی برای فردا

مهندس محسن امیری
بسیاری از کسب‌ وکارهای خانوادگی روزی از هیچ آغاز شده‌اند؛ از یک فکر، یک سرمایه محدود و اراده‌ای بزرگ ،  زیرا بنیا‌گذار سال‌ها تلاش کرده ، سختی کشیده ، تصمیم گرفته ، شکست خورده و دوباره ایستاده تا مجموعه‌ای بسازد که امروز نام و اعتباری دارد.
آنچه امروز به دست نسل‌های بعد رسیده ، تنها یک شرکت یا سرمایه نیست ؛ حاصل سال‌ها تجربه و اعتماد است. از همین رو، نخستین وظیفه نسل جدید فراموش نکردن مسیر پیموده ‌شده و قدردانی از کسانی است که این راه را آغاز کردند. اما هیچ کسب ‌وکاری در زمان متوقف نمی‌ماند ،  نسل جدید با دانش تازه، فناوری، نگاه متفاوت و شیوه‌های نوین مدیریت وارد میدان می‌شود.
تفاوت نگاه میان نسل‌ها امری طبیعی است؛ آنچه می‌تواند یک کسب‌ وکار را آسیب ‌پذیر کند، تبدیل این تفاوت‌ها به تقابل است. راه درست، انتخاب میان تجربه و نوآوری نیست، بلکه ساختن پلی میان این دو است . تجربه بنیان ‌گذار باید به عنوان ریشه حفظ شود و دانش نسل جدید شاخه‌هایی باشد که این ریشه‌ها را به آینده می‌رسانند.
مدیریت نوین و حضور مشاوران حرفه‌ای می‌تواند این پیوند را عملی و پایدار کند؛ مشاور قرار نیست جای بنیان‌ گذار یا نسل جدید را بگیرد، بلکه حلقه‌ای است میان تجربه و دانش که کمک می‌کند تصمیم‌ها از حالت شخصی خارج شده و در قالب یک ساختار حرفه‌ای و روشن دنبال شوند.
 کسب ‌وکار خانوادگی زمانی می‌تواند واقعاً ماندگار باشد که وابسته به حضور یک فرد نباشد، بلکه صاحب چارچوب، اصول و استانداردهایی باشد که نسل‌های مختلف بتوانند در آن نقش خود را پیدا کنند. در چنین ساختاری، بنیان‌ گذار همچنان صاحب جایگاه و احترام تاریخی خود است، نسل جدید فرصت رشد و نوآوری دارد و مشاوران حرفه‌ای کمک می‌کنند این دو در یک مسیر مشترک حرکت کنند.  
هدف این است که یک میراث ساخته شود که هر نسل آن را تحویل بگیرد، چیزی به آن بیفزاید و سالم و قدرتمند به نسل بعد بسپارد ،  و شاید بزرگ ‌ترین موفقیت یک بنیان ‌گذار این نباشد که فقط توانسته یک مجموعه بزرگ بسازد، بلکه آن باشد که بعد از او هم آن کسب ‌وکار با حفظ ارزش‌های اصلی خودش را با زمانه هماهنگ کند و به راهش ادامه دهد.
 در این نگاه، گذشته ریشه است، امروز تنه است و آینده شاخه‌ها. اگر ریشه‌ها فراموش نشوند، تنه استوار بماند و شاخه‌ها فرصت رشد داشته باشند، یک کسب ‌وکار می‌تواند سال‌ها و حتی نسل‌ها زنده بماند.
 میراث واقعی چیزی نیست که فقط از گذشته به ما رسیده؛ مسئولیتی است که باید حفظش کنیم، کامل‌ترش کنیم و با افتخار به فردا بسپاریم.