وقتی دیگر صدای یکدیگر را نمی‌شنویم

مهندس محسن امیری
 در روزگاری که ارتباطات پرشمار، اما سطحی شده‌اند  بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگویی صادقانه نیاز داریم. دلخوری‌ها اغلب آن‌ قدرها که می‌پنداریم بزرگ نیستند ، گاهی تنها چند دقیقه گفت‌وگوی صادقانه کافیست تا سوءتفاهمی رنگ ببازد و جای خود را به آرامش بدهد.
در خانواده، میان دوستان و در جامعه، شنیدن گاه مهم‌تر از سخن گفتن است ،  چه بسا آن‌ که امروز روبه‌روی ماست نیازمند همدلی باشد نه قضاوت. بیاییم به جای شتاب در قضاوت، بیشتر بفهمیم، بیشتر گوش دهیم، بیشتر فرصت دهیم و بیشتر هوای یکدیگر را داشته باشیم.
 در پایان این سفر، نه عنوان‌ها و نه مقام‌هاست که می‌ماند، بلکه ردپای مهربانی و انسانیت است که در دل‌ها باقی می‌ماند. انسان ماندن شاید بزرگترین موفقیت باشد؛ این که وقتی نام ما را به یاد می‌آورند، پیش از هر چیز انسانیت ما را به خاطر آورند.
دستی که برای یاری دراز کردیم، گوشی که برای شنیدن برداشتیم، شانه‌ای که برای تکیه فراهم کردیم و قلبی که برای دیگری جا داشت ،  بیاییم این سفر کوتاه را با کسانی بگذرانیم که بودنشان ما را بهتر می‌کند؛ با خانواده، با دوستان، با دل‌هایی که در کنارشان می‌توانیم بیاموزیم، بخندیم، اختلاف نظر داشته باشیم و همچنان یکدیگر را دوست بداریم ، زیرا در نهایت، همه‌ی ما میهمانان یک راهیم و آنچه از ما می‌ماند، نه آن چیزیست که بر کاغذ نوشته‌اند، بلکه آن چیزیست که در دل‌ها حک شده است: انسانیت، مهربانی و ردپای آرامشی که برای یکدیگر به جا گذاشته‌ایم.