عبور پهپادها از دل خطر بدون برخورد با فناوری جدید

پژوهشگران موسسه فناوری ماساچوست (MIT) سامانه‌ای را برای هدایت پهپادها توسعه داده‌اند که با ایجاد مسیرهای ایمنی متحرک، از برخورد آن‌ها با موانع در مناطق حادثه ‌دیده جلوگیری می‌کند. این سامانه برخلاف روش‌هایی که به نقشه‌های ثابت یا پیش‌بینی دقیق حرکت موانع نیاز دارند، تنها باید از حداکثر سرعت احتمالی موانع آگاه باشد.
به گزارش ایسنا، این سامانه که «ساندو» (SANDO) نام دارد، موانع متحرک را با کره‌های مجازی احاطه می‌کند که موقعیت‌های احتمالی آن‌ها در آینده را نشان می‌دهند. سپس با در نظر گرفتن این موانع، مسیری بدون برخورد در فضای سه‌بعدی ایجاد می‌شود که با گذشت زمان تغییر می‌کند. نویسنده اصلی این پژوهش ایده این پژوهش را از فاجعه هسته‌ای فوکوشیما در ژاپن الهام گرفته است.
شبیه‌سازی‌ها نشان دادند که ساندو در مقایسه با سامانه‌های پیشرفته موجود سریع‌تر عمل می‌کند. همچنین این سامانه در ۱۲ پرواز واقعی پهپادی توانست از برخورد با تمام موانع متحرک اجتناب کند.
کاهش بار محاسباتی، ادغام قابلیت‌های یادگیری ماشینی برای دریافت فرمان‌های صوتی و امکان هماهنگی چند پهپاد برای عملیات امداد و نجات، از جمله اهداف آینده این پروژه هستند.
 عبور ایمن ربات‌ها از موانع پیش‌بینی‌نشده
مناطق حادثه‌ دیده مکان‌های مناسبی برای حرکت بر اساس یک مسیر از پیش تعیین‌شده نیستند. نقشه‌ها ممکن است ناقص باشند، آوارها جابه‌جا شوند و موانع جدید از هر جهتی ظاهر شوند.
سامانه جدید موسسه فناوری ماساچوست مسیر پروازی ایمنی را درباره حرکت‌های احتمالی آینده موانع ایجاد می‌کند و به پهپاد اجازه می‌دهد حتی بدون داشتن نقشه‌ای از محیط، از برخورد با آن‌ها اجتناب کند.
ساندو برای این کار نیازی ندارد بداند موانع دقیقا به کدام سمت حرکت می‌کنند؛ تنها کافی است حداکثر سرعت قابل ‌انتظار آن‌ها مشخص باشد.
برنامه‌ریزی مسیر برای اجتناب از خطرات پیش‌بینی‌نشده
این سامانه ابتدا موانع متحرک را شناسایی می‌کند، آن‌ها را دسته‌بندی می‌کند و حرکتشان را زیر نظر می‌گیرد. سپس هر مانع را با یک کره مجازی احاطه می‌کند که محدوده حرکت احتمالی آن را در هر جهت و طی یک بازه زمانی مشخص نشان می‌دهد. هرچه سامانه بخواهد حرکت موانع را در آینده دورتر بررسی کند، اندازه این کره بزرگ‌تر می‌شود.
برای مثال، عابری را تصور کنید که حواسش به اطراف نیست و در حال حرکت است. به ‌جای آنکه فرض کنیم این فرد به حرکت در مسیر مستقیم خود ادامه می‌دهد، سامانه فضای کافی را برای تمام موقعیت‌هایی در نظر می‌گیرد که او می‌تواند با توجه به محدودیت سرعتش به آن‌ها برسد.