سرمایه‌هایی که نباید در غبار فراموشی رها شوند

فرهنگ و هنر هر سرزمین، حاصل سال‌ها تلاش، تجربه، خلاقیت و مجاهدت انسان‌هایی است که بخش مهمی از عمر خود را صرف اعتلای هویت ملی و فرهنگی جامعه کرده‌اند. پیشکسوتان این عرصه، تنها هنرمندان و چهره‌های شناخته‌شده یک دوره تاریخی نیستند؛ آنان حافظان حافظه فرهنگی ملت و سرمایه‌های ارزشمندی هستند که با آثار، اندیشه‌ها و فعالیت‌های خود، بخشی از هویت امروز جامعه را شکل داده‌اند. از همین رو، حفظ حرمت و تکریم این افراد نباید به مناسبت‌های تقویمی، مراسم‌های نمادین یا پیام‌های تبریک محدود شود.
بسیاری از فعالان پیشکسوت عرصه فرهنگ و هنر، سال‌های جوانی و میانسالی خود را در مسیر خدمت به مردم و کشور سپری کرده‌اند. آنان با خلق آثار ماندگار، تربیت نسل‌های تازه، معرفی فرهنگ ایرانی و ثبت
فراز و فرودهای اجتماعی، دین خود را به جامعه ادا کرده‌اند. امروز که بخشی از این سرمایه‌ها با محدودیت‌های جسمی، مشکلات معیشتی، کاهش فرصت‌های فعالیت و گاه بی‌مهری‌های اجتماعی مواجه‌اند، این پرسش جدی مطرح می‌شود که جامعه و نهادهای مسئول تا چه اندازه در قبال سال‌های تلاش آنان احساس مسئولیت می‌کنند؟
تکریم پیشکسوتان، صرفاً یک رفتار اخلاقی یا عاطفی نیست؛ بلکه ضرورتی فرهنگی و اجتماعی است. جامعه‌ای که قدر خادمان و سرمایه‌های انسانی خود را نداند، نمی‌تواند از نسل جوان انتظار داشته باشد که برای آینده فرهنگی آن احساس تعلق و مسئولیت کند. احترام به بزرگان، در حقیقت احترام به تجربه، دانش و مسیری است که طی شده و می‌تواند چراغ راه نسل‌های بعدی باشد.
البته این تکریم نباید در حد برگزاری چند مراسم و اهدای چند لوح تقدیر باقی بماند. ایجاد سازوکارهای حمایتی پایدار، توجه به وضعیت معیشتی و درمانی هنرمندان پیشکسوت، فراهم‌کردن امکان بهره‌گیری از تجربیات آنان و ایجاد فرصت برای انتقال دانش و مهارت به نسل جوان، از جمله اقداماتی است که باید در اولویت سیاست‌گذاری‌های فرهنگی قرار گیرد. نهادهای فرهنگی، دستگاه‌های اجرایی و تشکل‌های هنری نیز باید از نگاه مناسبتی فاصله بگیرند و مسئولیت خود را در قبال این سرمایه‌ها
به شکلی مستمر تعریف کنند.
نباید اجازه داد هنرمندی که سال‌ها برای مردم اثر آفریده، در روزهای دشوار زندگی احساس تنهایی و فراموش‌شدگی کند. ارزش یک جامعه تنها به میزان تولیدات فرهنگی امروز آن نیست، بلکه به نحوه رفتار آن با کسانی نیز بستگی دارد که دیروز برای ساختن این فرهنگ تلاش کرده‌اند.
پیشکسوتان فرهنگ و هنر، صاحبان سرمایه‌هایی هستند که با هیچ بودجه و اعتباری قابل جایگزینی نیستند. پاسداشت حرمت آنان، ادای دین به گذشته و سرمایه‌گذاری برای آینده است. فراموش نکنیم ملتی که بزرگان خود را به حال خویش رها کند، به‌تدریج بخشی از حافظه و هویت خود را نیز از دست خواهد داد. هنرمندان دیروز نباید قربانی بی‌توجهی امروز شوند؛ آنان شایسته احترام، حمایت و حضوری شایسته در متن زندگی فرهنگی جامعه‌اند.