کارگران و حقوق‌بگیران؛ قربانیان خاموش تورم

تورم زمانی بیش از هر گروه دیگری به زندگی مردم آسیب می‌زند که درآمدها ثابت بماند و هزینه‌های زندگی هر روز افزایش پیدا کند. در چنین شرایطی، کارگران، کارمندان و سایر حقوق‌بگیران بیش از دیگران در معرض فشارهای اقتصادی قرار می‌گیرند؛ چراکه بخش عمده درآمد آنان از محل حقوق ماهانه تأمین می‌شود و برخلاف صاحبان سرمایه و فعالان اقتصادی، امکان تغییر سریع منابع درآمدی یا جبران کاهش ارزش پول خود را ندارند.
واقعیت این است که افزایش حقوق، اگر متناسب با رشد هزینه‌های زندگی نباشد، نه‌تنها به بهبود معیشت منجر نمی‌شود، بلکه به‌تدریج قدرت خرید خانوارها را کاهش می‌دهد. وقتی قیمت مسکن، مواد غذایی، حمل‌ونقل، درمان و آموزش با سرعتی بیشتر از افزایش دستمزدها رشد می‌کند، نتیجه چیزی جز کوچک‌تر شدن سفره خانوارهای حقوق‌بگیر نیست. در این میان، خانواده‌هایی که با حداقل دستمزد زندگی می‌کنند، ناچارند هر ماه بخش بیشتری از نیازهای ضروری خود را حذف یا محدود کنند.
انتظار جامعه از دولت این است که وضعیت معیشتی کارگران و حقوق‌بگیران را به یکی از اولویت‌های جدی سیاست‌گذاری اقتصادی تبدیل کند. حمایت از این قشر نباید صرفاً به افزایش سالانه حقوق یا پرداخت کمک‌های مقطعی محدود شود. لازم است سازوکاری پویا برای ترمیم دستمزدها متناسب با واقعیت‌های تورمی پیش‌بینی شود تا فاصله میان درآمد و هزینه‌های ضروری زندگی هر روز عمیق‌تر
 نشود.
از سوی دیگر، حمایت از کارگران تنها به افزایش دستمزد خلاصه نمی‌شود. تقویت پوشش بیمه‌ای، حمایت از مسکن کارگری، کاهش هزینه‌های درمان، تأمین امنیت شغلی و نظارت مؤثر بر اجرای قوانین کار نیز از جمله اقداماتی است که می‌تواند بخشی از فشارهای اقتصادی را کاهش دهد.
نکته مهم آن است که کارگران و حقوق‌بگیران نباید هزینه مشکلات اقتصادی و نوسانات بازار را با کاهش مستمر قدرت خرید خود بپردازند. این گروه نه امکان سفته‌بازی در بازارهای موازی را دارند و نه می‌توانند درآمد خود را هر روز با نرخ تورم تطبیق دهند.
دولت باید بداند که تأمین اجتماعی و امید به آینده، ارتباط مستقیمی با احساس امنیت اقتصادی در خانواده‌ها دارد. حفظ قدرت خرید حقوق‌بگیران، صرفاً یک مطالبه صنفی نیست؛ بلکه ضرورتی برای حفظ کرامت انسانی، تقویت بنیان خانواده و پایداری اجتماعی است. سفره کارگران و حقوق‌بگیران نباید نخستین قربانی هر موج تورمی باشد. امروز جامعه بیش از وعده‌های حمایتی، منتظر تصمیم‌های عملی و مؤثری است که اثر آن را در زندگی روزمره خود احساس
کند.